แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ life แสดงบทความทั้งหมด
แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ life แสดงบทความทั้งหมด
17.11.54

ดีใจที่ได้เจอกันอีกที

 

ดีใจที่ได้ลอยกระทงด้วยกัน

 

> <

1.1.54

HNY

ปี 2010 เขียบ blog ไว้น้อยมาก แค่ 4 blog 

เสียดายเหมือนกัน

รู้สึกเหมือนทำความทรงจำหายไปนะเนี้ย ฮ่าๆ


ปี 2011 ตั้งใจไว้ว่า จะเขียน blog สัปดาห์ละครั้ง


ขอให้ทุกคน ได้เจอแต่เรื่องดีๆ มีเรื่องสนุกเกิดขึ้น เยอะๆ

ขอบคุณสำหรับปีที่ผ่านมา

สวัสดีปีใหม่ 2554 ครับ
10.9.53
ต่อจาก บล็อกที่แล้ว

หลังจากที่ไปเยี่ยมไปคุณย่าไม่กี่วัน คุณย่าก็เสีย

ในงานศพของย่า ทำให้ผมมองเห็นความสำคัญของสิ่งต่างๆ

การคงอยุ่ของตัวตน

การสืบทอดเจตนารมย์ของคนรุ่นก่อน

เลือดเนื้อเชื้อไข ของวงศ์ตระกูล

จากรุ่นสู่รุ่น

จากปู่ไปถึงหลาน

จากอดีตถึงอนาคต

ความเปลี่ยนแปลงอันเป็นสัจธรรม

ผมเป็นเลือดเนื้อของปุ่ ของพ่อ

การเคารพตนเอง ก็เหมือนการเคารพคนรุ่นก่อน

การทำดีต่อผู้อื่น ก็เหมือนการทำดีต่อตัวเราเอง

อัตราของคน

จะเพิ่มขึ้นทุกๆ ขณะจิตฤา

ยิ่งเติบโตอยุ่ในสังคม อัตรายิ่งเพิ่ม

ตัวกูของกู ยิ่งพอง

จนไม่เห็นความสำคัญของคนรอบข้าง

ดูแล คนรอบข้างด้วยนะครับ

ไม่มีเขาเหล่านั้น ก็อาจไม่มีเราในวันนี้ก็เป็นได้


---------------

ปล. มั่วมาจบซะงั้น
21.2.53
สวัสดี

ไม่ได้มาเขียนนาน


เรื่องราวที่อยากเขียนก็มาก

เรื่องราการผจญภัย (ในห้วงเวลาสองปี) ในมหาวิทยาลัยก็มีแยะ

------------------------------------

ลองทำดู

หลับตา

.

หายใจเข้าลึกๆ

..

กำมือ

...

หงายมือ

....

แบมือ

.....

แล้วลองลืมตาดูมือของตัวเอง


:D

รู้สึกอย่างไรบ้างครับ
6.10.52



โดยคุณดำรงค์ วงษ์โชติปิ่นทอง จากหนังสือ เกาเวลา




คนเรามีเวลาเท่าๆ กัน
ทำไมบางคนถึงมีความสุขมากกว่าอีกคน
ทำไมบางคนทำงานหนักกว่าบางคน
ทำไมบางคนถึงรวยกว่าบางคน



แท้จริงแล้ว เราต้องการหาความสุขของชีวิต
ไม่ผิดอะไรที่เรากำลังตามหาความฝัน อยากจะประสบความสำเร็จ
ในบางครั้งเราอาจลืมไปว่าสมัยเด็กๆ เราก็มีความสุขมากมาย

โดยไม่จำเป็นต้องมีเงินทองมากมาย รถยนต์ราคาแพง หรือตำแหน่งใหญ่โต
หรืออะไรทั้งหลายเหล่านั้น


เราอาจจะหลงใหลไปกับเปลือกนอก วัตถุต่างๆ ที่ทำให้เราอยากมี
จนทำให้เราเดินสวนทางกับความสุขที่แท้จริง


เราจำเป็น ต้องทำงาน แต่อย่าให้ งานทำเรา จนเดินหลงทาง
บางครั้ง ความสุขในชีวิตของเรา อาจเกิดขึ้น ง่ายๆ โดยที่เราลืมไป
เพราะเราหลงมัวเมากับสิ่งแวดล้อมรอบตัวที่พาใจให้เราเดินหลงทาง



เราเคยมีความสุขไม่ใช่หรือ กับเวลาที่เราได้ทานข้าวพร้อมหน้ากับครอบครัว
เราเคยมีความสุขไม่ใช่หรือ กับเวลาที่เราได้หยอกล้อกับเพื่อนๆ ที่เรารัก
เราเคยมีความสุขไม่ใช่หรือ กับเวลาที่เราได้ดูหนังรอบค่ำกับคนรัก
เราเคยมีความสุขไม่ใช่หรือ กับเวลาที่เราได้ดูหนังรอบค่ำกับคนรัก
เราเคยมีความสุขไม่ใช่หรือ กับเวลาที่นั่งรถหลายๆ คนไปเที่ยวต่างจังหวัดกัน
เราเคยมีความสุขไม่ใช่หรือ กับอะไรหลายๆ อย่างที่เราเคยทำ



เพียงแต่เราหลงลืมมันไปเท่านั้น
เราสามารถทำมันได้อีกครั้ง



เราไม่จำเป็นต้อง ย้อนเวลา กลับไปเปลี่ยนสิ่งต่างๆ ที่เกิดขึ้น
เราเพียงแค่ ใช้เวลาที่เหลืออยู่ ทำมันให้ดีที่สุดก็พอ


26.8.52

focusopen[1]

เส้นทางลัดตรงและเส้นทางคดเคี้ยวดำรงอยู่โดยสัมพันธ์กัน

ถ้าไม่มีเส้นทางคดเคี้ยวดำรงอยู่

ก็ไม่มีเส้นทางลัดตรงปรากฏ

แต่ก็เพราะ มีเส้นทางลัดตรง จึงยิ่งสะท้อนคุณค่าอันพิเศษของเส้นทางคดเคี้ยว

เส้นทางตรง และ เส้นทางคดเคี้ยว ต่างมีความหมายในตัว

ระหว่างจุดสองจุด ความห่างในแง่ เส้นตรงย่อมใกล้กว่าเส้นคด

------------ แต่ในชีวิตที่เป็นจริงนั้น

เส้นทางคดเคี้ยวอาจช่วยให้เราถึงจุดหมายได้ง่ายกว่า

การแก้ปัญหาต่างๆ ในชีวิตนั้น

ไม่มีวิธีการสำเร็จรูปที่จะนำมาใช้ครอบคลุมได้ทั้งหมด

ทุกปัญหาต้องแสวงหาคำตอบจากหลายๆ ทาง เพื่อขจัดความยุ่งยาก

การแสวงหา ก็คือ เส้นทางคดเคี้ยว

เส้นทางชีวิตของตน จะต้องบุกเบิกด้วยตนเอง

      การเดินเส้นทางของคนอื่น ถึงจะประหยัดแรง

             แต่ไม่มีชีวิตชีวา อีกทั้งไม่แน่ว่าจะเดินไปได้ตลอดรอดฝั่ง

                   เส้นทางชีวิตนั้นใหม่ทุกวัน พรุ่งนี้จะเดินอย่างไร เราต้องบุกเบิกเอง

   

เส้นทางชีวิตไม่ได้ราบเรียบลัดตรง แต่เลี้ยวลดคดเคี้ยว เป็นหลุมเป็นบ่อ

           บางครั้งก็สนุกสนาน

                 บางครั้งก็น่าวิตกกังวล

                       บางครั้งเพลี่ยงพล้ำ

                             บางครั้งถูกขัดขวาง

                                    ต้องแผ้วถางทางใหม่ๆ

การแสวงหาของแต่ละคนแตกต่างกันไป

สภาพที่ประสบพบเห็นก็ไม่เหมือนกัน

เรื่องเดียวกัน แต่ใช้วิธีการต่างกัน ก็อาจได้ผลตรงกันข้าม


เพราะฉะนั้น การมีทัศนคติเดินเส้นทางคดเคี้ยว

เตรียมตัวจ่ายความเหนื่อยยากลำบาก และค่าทดแทนตลอดเวลา

รับผิดชอบตนเองด้วยจุดยืนต่อชีวิต

ทำให้เราไม่ละอายตนเองในฐานะนักแสวงหา



การเดินเส้นทางคดเคี้ยว ใช่ว่าเป็นเพราะไม่ต้องการเดินเส้นทางลัดตรง

ถ้ามีเส้นทางที่เหมาะกว่า ย่อมต้องเลือกเดิน




การพลิกแพลงที่มีการตระเตรียม ก็คือการตระเตรียมตนเองจากจุดที่ยากลำบากและซับซ้อนมากที่สุด

ถ้าเตรียมกันแบบง่ายๆ หรือด้านเดียว ก็จะทำให้เราเกิดอาการลน เมื่อเผชิญหน้ากับปัญหา


กาเริ่มจากเส้นทางคดเคี้ยว ก็คือ

การแสดงออกซึ่งการเตรียมตัวจากจุดที่ยากลำบากที่สุดนั้นเอง


21.7.52

 

หนึ่งในคำถามที่เจอบ่อยในช่วงนี้ก็คือ

ทำไม เรียนต่อที่เดิมหล่ะ ?????

 

(ผมเรียนต่อ สาขาเดิม ที่ม.เดิม คณะเดิม)

สาเหตุหลักๆ ที่ผมตัดสินใจแบบนี้ก็เพราะว่า

ผมอยากพิสูจน์อีกรอบ

ว่าผมเรียนได้รึเปล่า ผมโง่จริงๆ มั้ย

เพราะตอนป.ตรี ปีหนึ่ง เกรดผมเน่ามาก

จบมาได้ไงไม่รู้ ทำเอาเสียเส้นเหมือนกัน

 

จริงๆ ตามแผนที่ผมกำหนดไว้

ผมกะทำอะไรเล่นๆ ไปก่อนสักปีหลังจากเรียนจบป.ตรี

แล้วค่อยมาเรียนต่อ

แต่พอดีดันสอบได้ก่อน ก็เรียนซะเลย –*-

 

ซึ่ง ตอนป.โท ปีหนึ่ง ผมก็ดันปรับตัวเกือบไม่ได้

เกือบเน่าอีกรอบ

โชคล้วนๆ เลยครับ

ตอนนี้ ค่อนข้างโอเคละ

สถานการณ์ ยังอยู่ในภาวะปกติ ไม่มีเรื่องยุ่งยากมาก

:D

 

ขอบคุณ ทุกคนที่ช่วยเหลือครับ

ทั้งช่วยแบบรู้ตัว และไม่รู้ตัว

 

ผมจะต้องตอบแทนคืน แน่นอนครับ :p

filmThumb9_girl-2

25.3.52
บันทึกหมา


มันก็เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นนานมาแล้ว


ผมเคยเลี้ยงหมา


ตั้งชื่อมันว่า โค้ก


เป็นพันธุ์ อะไรก็ไม่รู้
เก็บได้เลยเอามาเลี้ยง
เป็นตัวเล็กๆ ไม่ได้หลังอาน ก็แปลกดี


เป็นหมาแปลกๆ นอนทั้งวัน - -''


อยู่มาวันนึง มันก็ออกลูกมา 5 ตัว


ซึ่ง . . .


มันตายหมดทั้ง 5 ตัวเลย


และผมก็เป็นคนฝังทั้งหมดเลย


จนถึงตอนนี้ หลับตานึกถึงตอนนั้นแล้ว


มันก็เป็นเรื่องที่น่าเศร้าเหมือนกัน


...


ผมเลี้ยงลูกหมาไว้หน้าบ้าน


กั้นไม้ไว้แล้ว


แต่มันก็ยังวิ่งออกไปถนน


โดนรถเหยียบตาย


บางตัวก็โดนมดกัดตาย


T_T


หลังจากนั้นไม่นาน


หมาโค้ก ก็หายไป


สุดท้ายผมได้ยินคนบอกว่า


มันติดอยู่ในท่อน้ำ

...



สุดท้าย ที่เขียนมานี้ ก็แค่อยากจะบอกว่า

ถึงหมามันจะหายไปจากโลกใบนี้แล้ว
แต่ผมก็ยังมีความทรงจำเกี่ยวกับมันอยู่
ดีใจที่ครั้งหนึ่งเคยได้รู้จักกัน XD

14.12.51
5555555555555555555555555555

เรียนจบ ป.ตรี

กำลังจารับปริญญา แล้วคับ

ซ้อม 19-21

รับจริง 22

เดือน ธันวาคม

มากันเยอะๆ นะคับ
เพื่อนเก่า
เพื่อนใหม่
เพื่อนม.ต้น
เพื่อนม.ปลาย
เพื่อนประถม
เพื่อนกิน
ฯลฯ

มาถ่ายรูปกัน



ปล.ปกติผมไม่่ค่อยได้ถ่ายรูปนะคั้บ เพราะว่าถ่ายรูปไม่ขึ้น *-* 555
เลยไม่อยากถ่าย
22.10.51



เมื่อวันที่ 22 ผมได้มีโอกาสดูรายการโทรทัศน์ คนค้นฅน

เป็นเรื่องของ ปู่เย็น

ก่อนดู ผมก็คิดว่าเป็นเรื่องของคนแก่ธรรมดาที่อายุยืน
และมีการใช้ชีิวิตอย่างพอเพียง

แต่พอได้ดูแล้ว

...

ผมพบว่า ชีวิตของปู่เย็น มีพลังมากมาย
ลองนึกภาพดู

คนอายุ ร้อยกว่าปี
แต่ยังออกเรือจับปลา
เดินขึ้นสะพาน
เอาปลาออกมาขาย

ขณะที่เรา อายุเท่าไหร่ ?
สามสิบก็ยังไม่ถึง

แล้วจะกลัวอะไรกับความยากลำบากในชีวิต

ปู่เย็นบอกกับเราว่า
ขนาด หอย มันไม่มีมือมีตีน มันยังรู้จักหากินได้
แล้วบางคนหล่ะ
ความรู้ก็มี

ร่างกายก็ไม่ได้พิการอะไร

แต่ไม่รู้จักทำมาหากิน

อา่ยหอยมันหน่อยเถอะ


ระหว่างดู ผมก็น้ำตาคลอเหมือนกัน
คนอะไรวะ พลังงานเยอะชิบหาย

ไม่ยอมแพ้ต่ออายุ
เป็นคนแก่อื่นๆ นี้ ไปขอคนอื่นอยู่แล้ว



จริงๆ ตอนปู่เย็นออกอากาศ สองวัน 22 กับ 28
แต่ผมก็ได้ดูตอนเดียว





ทำให้บางครั้งผมก็รู้สึก เหมือนกันว่า



การได้ดูรายการทีวีบางอย่าง



การได้อ่านหนังสือดีๆ สักเล่ม



การได้มีอาหารอร่อยๆ กิน




และสุดท้าย



การได้พบกับใครสักคน


มันก็อาจจะเป็น พรหมลิขิตก็ได้







ปล. จบแบบ ซึ้งซะงั้น
ปล2. แถม ad ดีๆ ในตำนานให้ดู
30.9.51


วันอาทิตย์ที่ผ่านมา
เป็นวันฉลองครบรอบ สิบปี กูเกิ้ล Google
ไม่น่าเชื่อนะครับว่าจะถึงสิบปีแล้ว

ถ้านับจริงๆ โลกอินเตอร์เน็ตก็มีมาประมาณสิบห้าปี
วันนี้ผมจะมาเล่าความหลังให้ฟัง :D

http://www.google.co.th/tenthbirthday/

เข้าไปในเว็บนี้จะเห็นช่วงเวลาได้เลย
ว่า เครื่องมือค้นหาของกูเกิ้ลนั้นเจ๋งจริง
และมี ดัชนีค้นหาเยอะมาก
หลังๆ จะมีเว็บขยะเยอะ แต่ก็ยังหาได้ใกล้เคียงอยู่ดี
ถ้าเทียบกับเจ้าอื่นๆ ไม่ว่าจะเป็น live.com หรือ yahoo.com
ที่หาอะไรไม่ค่อยจะเจอ



นึกถึงสมัยก่อนตอนเราเล่นเน็ตแรกๆ เว็บยังมีไม่เยอะ
เราก็จะใช้เว็บท่า (Web portal) เข้าเอา

ซึ่งช่วงนั้นก็จะมีเว็บ สนุก Sanook ที่ดังๆ ใช่มั้ยหล่ะค
รับ
ถ้าเป็นของเมืองนอก ก็เป็นเว็บ Yahoo
ซึ่งในช่วงปี 90's เนี้ยจะบูมมาก จำได้ว่าช่วงที่เว็บ sanook ขายไป
ได้เงินเยอะมาก ถ้าจำไม่ผิดร้อยล้านบาท +

ทำให้เกิดเว็บเลียนแบบขึ้นมาตรึม ไม่ว่าจะเป็น kapook, จอแจ, mthai
Browser ที่ใช้เข้าเน็ตตอนนั้นก็คือ Nescape (ทันกันป่ะเนี้ย)

เน็ตที่ใช้ก็เป็น อินเตอร์เน็ต dial up 56k อย่างเต่าสัดๆ เลย

ฮ่ะๆ
ตอนนั้นคนส่วนมากก็เอาไปเล่น เพิธ กันหน่ะนะ
นึกถึงร้านเน็ตตอนนั้น ชม.นึงก็อย่างแพง ยี่สิบสามสิบบาท -*-

นึกถึงตอนม. สาม ห้องผมโดดเรียนเกือบยกห้อง ไปเล่นเน็ตกัน
ยี่สิบกว่าคน ฮ่ะๆ เล่นเกมส์อะไรก็ไม่รู้ เบื่อละก็มาเล่นเิพิธหลอนกันเอง
คอมตอนนั้นก็เต่าๆ เน็ตก็ช้าๆ เป็นประสบการณ์ขำๆ ดี


กูเกิ้ล บูมช่วงไหนไม่รู้
ถ้าใช้ความรู้สึกวัดเอา ผมว่าน่าจะประมาณ ปี 2004 สำหรับในประเทศไทย
เพราะ ช่วงนี้ มีอินเตอร์เน็ต ไฮสปีด ราคาถูกใช้กันเยอะขึ้น




ตอนนี้ ผมว่ากูเกิ้ล มีผลกระทบต่อโลกมากเลย
คนจำนวนมากใช้ผลิตภัณฑ์ของกูเกิ้ล
ยกตัวอย่างเช่น


Google docs - มันก็คือชุดแบบ ms office online
gmail - email ที่ผมว่า กัน สแปมได้ดีที่สุด
blogger - ก็คือที่นี้แหล่ะครับ คนเขียนเยอะ ให้เนื้อที่ฟรี และโหลดไว
Google Calendar - ก็ไว้ทำตารางงาน
Google Groups - เอาไว้คุยกันในกลุ่ม เหมือน forum-webboard อ่ะครับ
Knol - นี้จะออกแนวถามตอบ ซึ่งของ Yahoo ก็มีชื่อ Yahoo รอบรู้
Orkut - Social network คล้ายๆ hi5 อ่ะครับ
ถ้าจำไม่ผิด พวกญี่ปุ่น-เกาหลี จะเล่นเยอะ
Picasa - อัลบั้มเก็บรูป
Chrome - ก็เป็น Browser
ใช้ engine เดียวกับ safari คือ webkit ครับ
Translate - แปลเว็บทั้งเว็บ จากภาษาญี่ปุ่น,จีน เป็นอังกฤษ
Youtube - รู้จักกันดีอยู่แล้ว อันนี้ก็เป็นของกูเกิ้ลนะค้าบ

อื่นๆ ที่น่าสนใจก็มี Google map, Google Earth, Finance, Google Trends

ลองเข้าไปดูละกัน

http://www.google.co.th/intl/th/options/




ผมเห็นเครื่องบางคน ลงแต่ผลิตภัณฑ์ของกูเกิ้ล - -''
โคตรจะแฟนพันธ์แท้

อ้อ เกือบลืม ช่วงหลังๆ
จะเห็น LOGO ของ google เปลี่ยนไปเรื่อยๆ
เขาเรียก doodle ลองกดดู บางทีอาจจะเหตุการณ์อะไรเจ๋งๆ ก็ได้
http://www.google.com/intl/en/holidaylogos.html

มาโฆษณาให้ฟรี ๆ เลยนะเนี้ย คราวนี้
แถมๆ อีกโครงการที่น่าสนใจของอากู๋
โครงการ 10100 เป็นการขอ
ความคิดในการเปลี่ยนแปลงโลก
โดยการช่วยเหลือผู้คนให้มากที่สุด




หลังๆ สาระจัง เขียนบล็อกเนี้ย *-*
ทั้งๆ ที่ตัวเป็นๆ ไม่ค่อยสาระเท่าไหร่
หลุดคอนเซ็ปนะเนี้ย ฮ่ะๆ
ลองไปเปิดดู ใน livespace ยิ่งมีแต่แนวหดหู่
เขียนคนละแนวด้วยซ้ำ สงสัย สี bg มันสว่างเลยเขียนคนละแบบ - -''




ปล. วิกฤต เศรษฐกิจคราวนี้ น่าสนใจทีเดียว
จะว่าน่ากลัวก็น่ากลัว หุ้นตกกันแบบ ... แมงเม่ากระเจิง
ขนาดผมแค่คนดู ยังมึนเลย
แล้วคนเล่นจะเหลือเหรอ สงสัยหน้ามืดกันเป็นแถวๆ

ตำรา MBA นี้คงได้พลิกกันแน่ๆเลย

ไปละครับ เดี๊ยวคราวหลังเขียน chill chill ดีกว่า
23.9.51



ใจกลางความเจ็บปวด - Crescendo


*สักวันหนึ่งที่เธอรู้สึกอยากร้องไห้ * 

*++โทรมา * 
*++เราสัญญาไม่ได้ * 
*++ว่าจะทำให้เธอหัวเราะ* 
*++แต่เราจะร้องไห้ไปกับเธอ* 



*สักวันหนึ่งที่เธอรู้สึกอยากจะวิ่งหนีจากทุกสิ่ง * 

*++ไม่ต้องกลัวที่จะโทรหาเรา * 
*++เราไม่สัญญาว่าจะขอให้เธอหยุด * 
*++แต่เราจะวิ่งไปกับเธอ * 



*สักวันหนึ่งที่เธอรู้สึกไม่อยากจะฟังคำพูดของใคร * 

*++โทรหาเรา * 
*++เราสัญญาว่าจะอยู่กับเธอ * 
*++และเราสัญญาว่าจะไม่พูดอะไร * 



*แต่ถ้าวันหนึ่งเธอโทรมา แต่ไม่มีใครรับสาย * 

*++รีบมาหาเรา * 
*++เพราะเธออาจต้องการเรา * 
*++เพราะเราไม่เคยปฏิเสธเธอ * 



ขอโทษ... 

++ถ้าเราทำให้เธอรู้สึกแย่หรือเสียใจ 


ขอโทษ 
++ถ้าเราเคยคิดว่าเราดีกว่าหรือเหนือกว่าเธอ 



*อย่าลืมเรื่องนี้ล่ะ! ไม่ว่าจะในเวลาที่สุขหรือเศร้า * 
*เราจะอยู่ที่นี่เพื่อเธอ * 


ขอโทษ... 
++สำหรับความผิดทุกอย่างที่เราได้ทำไป


เราเขียนนี่ขึ้นมาเพื่อ ...... 
++จะเกิดอะไรขึ้นถ้าไม่มีวันพรุ่งนี้...ไม่มีใครรู้
++ถ้าเราไม่มีโอกาสได้บอกลา
++หรือกอดเธออีกซักครั้ง

++ถ้าเราไม่มีโอกาสได้พูด ขอโทษ หรือ รัก
++มันคงจะน่าเสียดาย



แถม

เนื้อเพลง ใจกลางความเจ็บปวด

เป็นคนสุดท้ายที่ได้รู้ความจริง เมื่อที่ฉันนั้นถูกเธอทิ้ง
คนโง่ที่เพิ่งจะเข้าใจ
เรื่องเธอและเขา เก็บอยู่นานเท่าไร มาเฉลยเอาในตอนท้าย
กับตาตัวเองจนซึ้งใจ

* ถูกทำร้ายโดยคนรัก เจ็บแค่ใหนต้องพร้อมเข้าใจ
อยู่กับแผล เธอให้ไว้ กับความทรมาน อยู่ข้างในนี้

** อยู่ตรงกลางใจ อยู่ที่ใจกลางความเจ็บปวดรวดร้าวที่มี
ไม่เคยคิดเลยซักนิด ว่าชีวิตต้องมาพบจุดจบอะไรอย่างนี้
เจ็บแต่ยอมไป ปล่อยวางดวงใจ ให้กับคนที่เขาต้องการ
เธอจากไปแล้ว เหลือเพียงความอ้างว้าง

แค่เพียงระบาย ก็ยังร้องไม่ออก เศร้าจนลึกเกินจะดึงถอน
อาการคนมันยังช้ำใน
คงมีสักวัน แต่ไม่รู้เมื่อไร ที่ตัวฉันมันจะยืนไหว
ไม่ยอมเป็นใครที่โง่งม

ซ้ำ *,**
คงมีเวลา ให้พอจะเรียนรู้ ให้กลับมาอยู่ดูแลตัวเองอีกครั้ง

ซ้ำ **



ปล.มาจาก fw mail

ปิดเทอมละ relax relax ไว้เดือนหน้าค่อยว่ากันใหม่ :D
17.9.51


( เป็นมุมมองส่วนตัว ) และ (ไม่เกี่ยวข้องกับศาสนาใดๆ ทั้งสิ้น )
( มันก็แค่มุมมองของคนอายุ 23 ปี )



ความหมายของชีวิต

ตลอดช่วงชีวิตของพวกเรา ไม่เคยมีใครที่จะได้รู้เลยว่าพวกเราเกิดมาเพื่ออะไร
อะไรคือจุดมุ่งหมายของชีวิตพวกเรา
และคำถามที่สำคัญที่สุด อะไรคือความหมายของชีวิต


หลายๆคนพยายามที่จะค้นหาคำตอบเหล่านั้น
บางคนเชื่อว่าชีวิตจะมีความหมายอะไรถ้าพวกเค้าไม่สามารถหาเหตุผลของการมีชีวิต
หรือการเกิดมา อาจจะมีบางคนที่คิดว่าพวกเค้ารู้ แต่จริงๆแล้วไม่เลย
ไม่มีใครเลยที่จะสามารถค้นหาคำตอบที่แท้จริงได้
Albert Camus ได้กล่าวไว้ว่า
“you will never live if you are looking for the meaning of life”
ผมก็ไม่รู้หรอกว่ามันจริง หรือไม่




ผมใช้เวลา ตั้งแต่ช่วงม.ปลาย หาคำตอบของคำถามนี้
ชีวิตคืออะไร ความหมายของชีวิตคือะไร
อ่านหนังสือมาก็เยอะ ทั้งจิตวิทยา , how to , กลยุทธ์ , พิชัยสงคราม
แถมอุตส่าห์ลงวิชาเรียน ก็ใส่ปรัชญาไปตั้งสี่ตัว
ทั้งปรัชญาพุทธเถรวาร ปรัชญาจีน ปรัชญาฆาตรกร(อาชญาวิทยา) ปรัชญาทั่วไป


ไม่ได้คำตอบอะไรเลย
สิ่งที่กลับมา
มีแค่ความว่างเปล่า


แต่มาวันนึงในช่วงอายุ ยี่สิบ ปี หรือเมื่อ สามปีที่แล้ว
กลับได้พบคำตอบที่เจ๋ง มากๆ โดยบังเอิญ
จาก หนังสือภาพชีวประวัติซุนวู- พิชัยยุทธ์ซุนวู

คนอื่นคำตอบก็อาจจะเป็นแบบอื่นก็ได้
เรื่องแบบนี้ ต่างคนต่างใจ


บทในเรื่องซุนวู
จะกล่าวถึงแม่ทัพคนนึง ซึ่งเคยถูกหมอดูทักว่าจะ ตายเมื่ออายุถึงกำหนด
ซึ่งก็คือ ตอนที่เขากำลังจะปะทะกับทัพซุนวู
แล้วในที่สุดเขาก็พลาดท่าพ่ายแพ้ต่อกลยุทธ์ซุนวู
ทำให้เขากำลังจะยอมแพ้ต่อโชคชะตา
โดยระลึกว่า หากคนเราไม่อาจชนะฟ้า แล้วชีวิตจะมีความหมายอะไร
เหตุเพราะแม่ทัพคิดว่าไม่ว่าจะพยามสักเท่าไหร่ก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงชะตาฟ้าลิขิตได้
แต่เขาก็ได้ทหารอีกคน เตือนสติว่า
" ข้าไม่สนใจว่าชีวิตเกิดมามีความหมายใด

เพราะมันเป็นสิ่งที่คนเลือกไม่ได้ แต่ในเมือเกิดมาแล้ว
ก็ต้องใช้ให้คุ้มค่า ต้องยืนหยัดดำเนินชีวิตไปทุกวัน ขอเพียงอยู่อย่างภาคภูมิใจ
ไหนเลยต้องสนใจความหมายของชีวิต "


สรุป ความหมายของชีวิตไม่ได้อยู่ที่ตอนจบ แต่อยู่ที่ช่วงเวลาแห่งการดำเนินชีวิต
ขอเพียงยืนหยัดดำเนินชีวิตอย่างภาคภูมิใจ ชีวิตก็เปี่ยมไปด้วยความหมาย

ซึ่งผมว่า เป็นคำตอบที่ผมพอใจนะ
คำถามของผม พลันกระจ่างเลยทีเีดียว
เหมือนฟ้าใสส่องสว่างหลังฝนตก
ดีใจมากมาย :D




หลายๆ คน ก่อนที่จะทำอะไร ก็จะต้องคิดก่อนว่า
สิ่งที่จะทำนั้นจะมีความหมายอะไรกับชีวิตพวกเค้าใหม่
หรือว่ามันจะทำให้อะไรในชีวิตพวกเค้าดีขึ้นหรือไม่
และเมื่อไม่เห็นว่าสิ่งที่ทำจะเกิดประโยชน์อะไรต่อชีวิต
พวกเค้าก็เลือกที่จะไม่ทำสิ่งนั้น

บางทีเราน่าจะลองมาใช้ชีวิตแบบ Forest Gump
ที่ใช้ชีวิตแบบ “ชีวิตก็เหมือนกล่องช็อคโกแลต คุณไม่มีวันรู้หรอกว่าคุณจะได้รับอะไร”
โดย การล่องลอยไปตามกระแสแห่งชีวิตโดยอิสระ
ไม่กังวลสนใจว่าอะไรจะเกิดขึ้นกับตัวเอง
แต่ในขณะเดียวกันก็พยายามทำสิ่งต่างๆ ที่เข้ามาอย่างดีที่สุด


พวก เราไม่สามารถที่จะควบคุมสิ่งต่างๆที่จะเข้ามาในอนาคต
แต่พวกเราสามารถที่จะเลือกทำสิ่งต่างๆสำหรับวันนี้ สำหรับปัจจุบัน
และสำหรับขณะนี้ ขอเพียงแค่อยู่กับปัจจุบัน
และทำสิ่งต่างๆ ที่เราต้องการทำด้วยวิธีที่ดีที่สุดเท่าที่เราจะสามารถทำได้



สุดท้าย อยากจะย้ำว่านี้เป็นมุมมองส่วนตัวเท่านั้น
ต่างคนต่างใจ
ต่างวาดฝันไว้ในมุมมองที่ต่างกัน
คำตอบของแต่ละคนอาจจะไม่เหมือนกัน
ก็ขอให้พบคำตอบไวๆ ละกันครับ สำหรับคนที่เคยถามแบบนี้ :D

ปล.บทความส่วนหนึ่งจาก bloggang
ปล.ภาพด้านบน
Where Do We Come From? What Are We? Where Are We Going? is Paul Gauguin's interpretation of the question.




ใครสนใจมุมมองอื่นๆ มากมายลองดูได้ที่ wiki ครับ
ETC : http://en.wikipedia.org/wiki/Meaning_of_life

28.8.51













































เห็นแปลไว้ เจ๋งดี
:ทายนิสัยจากหมู่เลือด

กดที่รูปเพื่อดูขนาดใหญ่

18.8.51

พอดีผมไปเจอ มาจาก Journal

ของเพื่อนม.ต้น ชื่อ ฟูฟู


เห็นว่าน่าสนใจดีเหมือนกัน

ก็เลยเอามาให้อ่านต่อๆ กัน ครับผม

มาลองอ่านดูนะครับ







ด้วยความที่ไม่มีอะไรทำ

ฉันก็นั่งขยำปุ่มตัวเลข 2 ,4, 6, 8 บนแป้นโทรศัพท์มือถือหน้าจอขาว-ดำไฟเหลือง

ให้เปลืองเวลาและสติปัญญาเล่นๆ

แต่เหมือนมีดวงตาเห็นธรรม
มันทำให้ฉันได้เรียนรู้อะไรบางอย่าง จากการดูงูเลื้อยๆกินก้อนแต้มทุกวัน





---ถ้า คุณเลือกระดับ(level) ต่ำๆ ที่ให้คะแนน 1-5 ต่อก้อนแต้ม

เจ้างูน้อยของคุณก็จะเดินทางไปอย่างช้าๆน่าเบื่อนิดๆ

แต่คุณจะมีเวลาและที่ว่างมากพอที่จะคิดได้ว่า

ต่อไปควรเลื้อยไปทางไหน ควรกดปุ่มใด เดินหน้า ขึ้นบน ลงล่าง หรือวกกลับ

เพื่อไปกินก้อนแต้มมูลค่าน้อยนิดให้ตัวค่อยๆยาวขึ้นแต่ว่าปลอดภัย


-
--หลายๆคน อาจเป็นเช่นนั้น

---แต่เชื่อเถอะว่า ไม่ว่าใครต่อใครที่เล่นเกมงู

ต่างก็เลือกที่จะตั้งค่าก้อนแต้มที่ระดับสูงสุดหรือเกือบจะสูงที่สุด นั่นคือ 8 หรือ 9 แต้ม....

นั่นก็เพราะว่ามันรวดเร็ว สนุก เร้าใจ ท้าทายความสามารถ ตอบสนองความรู้สึกได้อย่างเฉียบพลัน...

และมูลค่าเพิ่มของคะแนนสะสมที่ แสดงอยู่มุมล่างของหน้าจอโทรศัพท์นั้นเป็นตัวกระตุ้นตัวดีนักแล...

จาก 9 เป็น 18 เป็น27 เป็น 36 เป็น45


และก้อนแต้มก้อนใหญ่กว่าปกติก็จะโผล่มา(ที่เรียกกันว่า up น่ะ)

ถ้ากินได้เร็ว คะแนนก็อาจเพิ่มเป็น 458 หรือถ้ากินได้ช้าก็เป็น212 อะไรประมาณนี้...

มันย่อมรู้สึกดีกว่าการเห็น 1 เป็น 2 เป็น 3 หรือเห็น 2 เป็น 4 เป็น 6 แน่ๆล่ะ...

ที่ช้าเสียจนหงุดหงิดและกว่าที่จะพิชิตแต้มได้ถึงขั้น 3 หรือ 4พัน

อาจเล่นจนแบทหมดหรือหมดเวลาไปครึ่งค่อนวัน





---ถ้าสมมติว่ามันเป็นเงินแล้ว
เก็บเงินวันละบาท กับวันละ 9 บาทก็ต่างกัน
ยิ่งถ้าเติมเลข 0 ตามแล้วด้วยก็ยิ่งจะไกลห่างกันไปใหญ่





---ข้อ คิดที่ดีข้อหนึ่งจากเกมงู้นี้เห็นจะชัดเจนที่เรื่องการสะสมเงินทอง
ลองเก็บที่ละ 9 บาทไปเรื่อยๆ และบางคราวก็หยอดก้อนใหญ่ๆสัก2-3ร้อย
แป็บๆ ก็จะเห็นเงินสี่ซ้าห้าร้อยแล้ว




---แต่ถ้าคิดแบบนั้น กับบางเรื่อง ก็อาจเป็นดาบสองคม ...........
บางครั้งการเดินเร็วๆ ก็ตายเร็ว.....
เร็วเกินไป เราก็ควบคุมมันไม่ได้....
โลภเกินไปยิ่งเสี่ยงที่จะทำร้ายตัวเอง...
ก็คงจะเคย เป็นกันที่พอเห็นอัพก้อนโตๆโผล่ขึ้นมาแล้วกระพริบวาบๆแล้วเราก็รีบที่จะวก กลับไปกิน...
คงเห็นภาพงูกัดหางตัวเอง หรือกัดกินตัวเองตายบ่อยๆกันนะ...

งูโนเกียก็คงไม่ต่างจากคนทุกวันนี้
เดินเร็ว...รับเยอะ...กัดกินตัวเอง...ไม่รู้เนื้อรู้ตัว...ตาย



---แต่จะว่าไปนะ เดินเร็วเดินช้า ก็ตายเหมือนกันแหละ
ว่าแต่ว่าตอนที่ยังเลื้อยๆอยู่เนี่ยทำอะไรได้มากมาย
แค่ไหน






credit : fufu
13.8.51


มาแนะนำหนังสือ How to ดีๆ สักเล่ม ในรอบ หลายๆปี ที่ผมได้พบเจอ
ปกติแล้ว ผมว่าหนังสือพวกนี้ มันก็ไม่ค่อยมีอะไรมาก ฝืดๆ ฝืนๆ ไป
คนเขียนบางคนก็สักแต่ว่าเขียนไป แต่คนทำจะทำได้รึเปล่าไม่รู้
รึไม่ก็มาแบบอุดมคติจ๋า เช่น เอ็งทำอย่างนั้นนะ ทำอย่างนี้นะ
เจอแบบนี้ ผมก็ขำๆ ไป


ซึ่งจริงๆ แล้วหนังสือพวกนี้ ก็เป็นหนังสือที่ผมอ่านบ่อยที่สุด
เพราะผมคิดว่ามันอาจจะช่วยให้ผมประหยัดเวลา
อย่างน้อยๆ สัก 5-10 % ก็ยังดี
มันก็เหมือนอ่านประสบการณ์ของคนอื่น




หนังสือที่ผมจะมาแนะนำ ชื่อ

พลิกความคิด ชีวิตดีสุด


ซึ่งคนเขียนเป็น
ชาวเกาหลี
(วิธีการทั้งหมดเป็นมุมมองของพ่อซึ่งเป็นนักจิตวิทยา เขียนอีเมลสอนลูกชายของเขาได้ผลมาแล้ว)
สิ่งหนึ่งที่ผมพบว่าดีมากๆ ในเล่มนี้คือ ไม่พยามยัดเยียดมากเกินไปนัก
ไม่พยามกระตุ้น อะไร ให้รู้สึกเหมือนโดนทุบหัว
แต่สิ่งที่ได้จากหนังสือเล่มนี้คือ

ความเป็นจริงจากสภาพสังคม ที่ทำให้เราีรู้สึกว่าเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นใกล้ๆ ตัวเรา

ผมไม่แน่ใจว่าสังคมไทย รึของสังคมเกาหลีที่เขายกตัวอย่างมา
แต่ตัวอย่างในเล่ม ผมว่าค่อนข้างใกล้ เคียงกันเลยทีเดียว

นอกจากนี้จากบทสรุปอื่น ๆ อย่างเช่น
ทำไม ก่อนสอบร้านเหล้ายังมีคนเต็ม
ทำไม อ่านหนังสือต้องอ่านในห้องสมุด
การดูโทรทัศน์ การใช้โทรศัพท์ และเวลาในชีวิต

ซึ่งเขาก็อธิบายได้น่าสนใจดี


จริงๆ ผมก็ยังอ่านได้ครึ่งเล่ม
ก็เพราะว่า คิดว่ามันเป็นหนังสือที่ต้องค่อยๆ อ่าน ค่อยๆ คิดไปทีละนิด
ถ้าเป็น How To เล่มอื่นๆ นี้ อย่างมาก ไม่เกิน 1 ชม. ก็อ่านจบแล้ว

ที่ผู้เขียนอธิบายไว้ในคำนำก็ประมาณนี้
1. อย่าอ่านผ่านๆ เน้นๆ ๆ ให้สมใจ 2. อ่านอย่างสบายๆ ตามใจเธอ
3. อย่าอ่านแบบคล้อยตาม 4. ไม่เห็นด้วยก็ไม่แปลก

*หลังจากอ่านหนังสือเล่มนี้จบแล้ว ขอให้ย้อนกลับไปดูส่วนที่เธอทำเครื่องหมาย
จะทำให้เธอรู้สึกว่า
ไม่ได้อ่านหนังสือที่คนอื่นเขียน
แต่กลับรู้สึกเหมือนกำลังอ่านหนังสือที่เขียนขึ้นมาด้วยมือของเธอเอง*

จริงๆ แล้วการทีคนเราจะเปลี่ยนแปลงความคิดโดยตัวเองนั้นเป็นเรื่องยาก
- การได้พบเจอผู้คน พบเจอประสบการณ์ชีวิต ต่างๆ ถึงจะทำให้มีความคิดเติบโตขึ้น


แต่การอ่านหนังสือเล่มนี้
อย่างน้อยๆ ก็เปลี่ยนความคิดของผมได้บ้าง



ผมยกนิ้วโป้ง ให้เลยที่เดียว เป็นหนังสือที่ควรซื้อติดบ้านไว้
ถ้ามีวาสนา ขอให้ได้อ่านกันนะคร้าบบบบบบ

จุดเด่น :
-ได้รับเลือกเป็นหนังสือดีที่เยาวชนควรอ่าน
-Bestseller ครองใจวัยรุ่นในเกาหลี ยอดขายกว่า 240,000 เล่ม



Link : พลิกความคิด ชีวิตดีสุดๆ



2.5.51




เผลอแป็บๆ ก็เรียนจบป.ตรีซะละ
รู้สึกเหมือนทุกอย่างเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน

กลับมาบ้าน ใส่เกงนักเรียนดรพิทย์ ออกไปวิ่ง ก็ยัง งงๆ
ฮ่ะๆ

ต่อไปก็เปิดเทอม เรียนต่อ

อนาคตจะเป็นยังไง มันก็น่าสนใจดีเหมือนกัน

The great thing in this world
Is not so must where we are
But in what durection
We are moving

Oliver Wendell Holmes

ไม่สำคัีญ
ว่าเราอยู่ตรงไหนกัน

โลกนี้มีสิ่งยิ่งใหญ่

ตรงเราจักมุ่งมั่นไป

ในทิศทางใด

เท่านั้น


จากหนังสือ I hate u 'ปราย พันแสง ครับ


เคยอ่านปาฐกถา ของเฮีย สตีฟ จ็อบ ว่า
ที่ต้องลาออกจากมหาล้ัยกลางคัน เพราะแกเพิ่งมารูทีหลังว่าที่บ้านไม่มีเงินส่ง
( ค่าเรียนระดับ ป.ตรี ที่เมืองนอก ค่อนข้างสูง)

หลังจากที่ตีฟ จ็อบ ลาออก ก็เลยลงเรียน พวกคอร์สทั่วไปที่เฮียแกสนใจใน U
ก็ได้เรียน เกี่ยวกับการสร้างตัวอักษร พวก san serif , serif
หลังจากนั้น อีกสิบปีต่อมา ก็ได้ใช้ความรู้นี้ ใน OS ครับ

ในปีค.ศ. 1972 จอบส์จบการศึกษาจากโฮมสตีดไฮสคูล ในเมืองคิวเปอร์ทีโน มลรัฐแคลิฟอร์เนีย และได้สมัครเข้าเรียนต่อที่วิทยาลัยรีด (Reed College) ในเมืองพอร์ตแลนด์ มลรัฐโอเรกอน แต่ก็ต้องลาพักการเรียนหลังจากเข้าเรียนได้เพียงหนึ่งภาคการศึกษา หลายปีต่อมา ในปาฐกถาครั้งหนึ่งในพิธีสำเร็จการศึกษาของบัณฑิตมหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด ปีค.ศ. 2005 จอบส์ได้กล่าวว่าเขายังคงศึกษาอยู่ที่วิทยาลัยรีด รวมทั้งเข้าชั้นเรียนคัดตัวหนังสือ "ถ้าผมขาดเรียนวิชานั้นไปเพียงวิชาเดียวที่วิทยาลัยรีด เครื่องแมคอินทอชคงจะไม่มีรูปแบบอักษรหลากหลาย และปราศจากฟอนต์ที่มีการแบ่งระยะห่างอย่างถูกสัดส่วนเช่นนี้" จอบส์กล่าว


แกบอกว่า อดีตจะต้องเชื่อมโยงกับอนาคตอย่างแน่นอน

ผมขอย้ําอีกครั้งหนึ่งว่า เราไม่สามารถต่อจุดใหเป็นรูปร่างไดโดยการมองไปข้างหน้า
เราจะทําไดก็ต่อเมื่อนึกถึงเวลาเราเชื่อมจุดเป็นรูปต่าง ๆ
ถ้าเราเอากระดาษปิดจุดที่เราต่อมาแล้วเราจะต่อไปข้างหน้าไม่ถูก)
ฉะนั้นขอให้เชื่อว่าจุดต่าง ๆ ที่ผ่านมานั้นอาจจะเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเราในวันข้างหน้า



ETC


บทความที่ได้รับความนิยม

แวะมาแล้ว

ขับเคลื่อนโดย Blogger.