พอดีมีเวลาว่างวันก่อน
เลยมานั่งแยกลบเมล์ขยะ โดยใช้โปรแกรม ซิงค์เอา
ก็ไวดีเหมือนกัน จากเมล์ สี่ร้อยฉบับ
ชั่วโมงเดียวก็แยกได้เกือบหมด
เจอเมล์ดีๆ ก็เยอะ
เลยเอามาอัพลงบล็อก ครับ
[นอกเรื่อง]
ช่วงหลังๆ มานี้ ผมรู้สึกว่า ผมใช้เวลาในปัจจุบัน ดำเนินชีวิตไปกับอดีต
ผมกลับไปยังสถานที่เก่าๆ ที่ผ่านมา และใช้ชีวิตเหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน
- ผมกลับไปโรงเรียนบ่อยมาก เกือบสัปดาห์ละครั้ง
ทั้งๆ ที่รุ่นผม ไม่มีคนไปโรงเรียนอีกแล้ว
ผมไปโรงเรียนเพื่อไปสอนหมากล้อมเด็ก
- พวกเขาจะเห็นว่ามันเป็นสิ่งสำคัญรึเปล่า
… ผมไม่แน่ใจ
มันอาจจะเป็นการทำเพื่อตัวเอง
ที่ผมทำไปก็เพียงเพราะ มันทำให้ผมรู้สึกว่า ผมยังมีชีวิตอยู่
… รึเปล่า
ผมอาจจะเคยบอกใครๆ ว่าผมไม่สนใจอดีต และไม่มีอนาคต
แต่บางที ผมก็อาจเป็นคนที่อยู่ในเขาวงกตของอดีต มากยิ่งกว่าใครๆ
ส่วนนึงในชีวิตของผม ผมใช้เวลาเพื่อตามหาความทรงจำในวัยเยาว์
… บางเรื่องแม้จะผ่านมาไม่นาน แต่ผมก็แทบจะจำเรื่องเก่าๆ ไม่ได้
เป็นเรื่องที่น่าเสียดายที่ความทรงจำหายไป บางครั้งก็พบเจอความสุข บางคราก็พบซึ่งความทุกข์
ภาพของผู้คนที่อยู่ในใจในอดีต … จะเหมือนกับภาพที่เห็นอนาคตรึเปล่า
มีนิสัยเสียอยู่อย่างหนึ่งของผม คือ ผมชอบใช้ชีวิตด้วยความเสี่ยง
ผมเอาชีวิตมาเดิมพัน เป็นเดิมพันที่สูงลิ่วเลย
ผมอยากเห็นอนาคตของผม ที่ผมไม่เคยกำหนดไว้ก่อน
ใช้ชีวิตของตัวเอง เพื่อจะได้เห็นอนาคตของตัวเอง
น่าสนุกดีมั้ยครับ
…
ปล.มีความสุขกับการใช้ชีวิตมากๆ นะครับ
2 ความคิดเห็น:
ฮ่าๆ
อดีตหน่ะสำคัญ อนาคตชั่งหัวมันเถอะ
-*-
นึกออกละ
เราเรียกอาการนี้ว่า
สุนทรียารมณ์ของชีวิต จากเสียงแห่งความทรงจำในโลกอันงดงามของวัยเด็ก
T_T ซึ้งป่ะ
แสดงความคิดเห็น